بى‌رحمى در عقاب آخرت نیست

بى‌رحمى در عقاب آخرت نیست

سوال 94:

چرا خداوند سبحان مردم را عقاب می‌کند، علی الخصوص با این حجم از بی‌رحمی.. پس او اگر رحیم است، چرا از مردم در نمی‌گذرد؟!

یا آیا معقول است که [خداى] متعال مى‌‌خواهد بوسیله قراردادن گنهکاران در معرض مجازات های بی‌رحمانه از آنها  تشفى خاطر حاصل کند؟!


جواب:

بسْمِ الله الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

والحمد لله، والصلاه والسلام على نبینا محمد وآله الطاهرین..

السلام علیکم ورحمه الله وبرکاته.. وبعد..

همانا مجازات برای گناهکار مقتضای عدل الهی است.. و مجازات مایه رحمت برای بشر است، چرا که هواپرستان را باز مى‌دارد و آنها را از ویران ساخن زندگی مردم ، و تباه نمودن هدف از خلقت و اهداف بزرگ الهی منع مى‌کند ..

وهمچنین در آن شفاى دلهاى مؤمنان مظلوم [و] ستمدیده می‌باشد.. که باید آن شفا یابد، چرا که بدون آن حق این گروه از مردم ضایع خواهد شد، و حاشا که خداوند سبحان است حق کسی را ضایع کند..

و شکی نیست که جزاء الهی به اندازه استحقاق در مجازات‌ها بوده و با فزونى در فضل و کرم در پاداش دادن‌ها است و اما سخن از رحمت خداوند سبحان.. تنها درجایى درست خواهد بود که آن گناهکار استحقاق رفق و رحمت را داشته باشد، و آن درصورتی است که عصیان به سبب غلبه امیال و فریفته شدن به پوشش الهی که بر او افکنده شده، باشد..

اما اگر معصیت را از باب سبک شمردن [شأن] خداوند سبحان، یا تعمدی برای هتک حرمت او تبارک و تعالی، و یاغی‌گری و سرکشی بر او، و ستیزه جوئی با او در حاکمیتش مرتکب می‌شده.. پس رحم بر این گونه از مردم با حکمت الهی سازگاری ندارد.. و آن موجب بطلان تکلیف [الهی] و فرو ریختن نظام حیات از پایه واساس آن می‌شود.. ودر این صورت دیگر انگیزه‌ای برای اطاعت [و بندگی] نبوده و هیچ باز دارنده‌ای از گناه و معصیت نخواهد بود‌..

و اما در مورد تشفى خاطر إلهى پس [باید گفت] حاشا که خداى سبحان [چنین کند] و او بسیار والاتر از آن است،  زیرا مجازات الهی امری نیست که نفعش به خداوند سبحان باز گردد، بلکه آن اعمال بندگان است که به خودشان باز گردانده می‌شود، و آثار آن به خودشان برمی‌گردد..

خداوند تعالی می‌فرماید: ﴿وَالَّذینَ یَکْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّهَ وَلاَ یُنْفِقُونَهَا فِی سَبیلِ الله فَبَشِّرْهُمْ بعَذَابٍ أَلِیمٍ([1]).

یعنی: [و کسانی که طلا و نقره مى‌اندوزند و آن را در راه خدا انفاق نمی‌کنند، پس آنها را به عذاب دردناکی بشارتشان ده].

و [خدای] متعالی فرمود: ﴿یَوْمَ یُحْمَى عَلَیْهَا فِی نَارِ جَهَنَّمَ فَتُکْوَى بهَا جِبَاهُهُمْ وَجُنُوبُهُمْ وَظُهُورُهُمْ هَذَا مَا کَنَزْتُمْ لأَنْفُسِکُمْ فَذُوقُوا مَا کُنْتُمْ تَکْنِزُونَ([2]).  یعنی: [روزی که آنها در آتش جهنم گداخته شده سپس پیشانیها و پهلوها و پشت‌هایشان با آنها داغ نهاده خواهد شد. [به آنها گفته می‌شود] : این است آنچه برای خود اندوختید پس بچشید آنچه مى‌اندوختید.

والحمد لله، والصلاه والسلام على عباده الذین اصطفى محمد وآله الطاهرین.

 


(1) الآیه 34 من سوره التوبه.

(2) الآیه 35 من سوره التوبه.